اختلالات گفتاریاختلالات روانی گفتار (لکنت و ناروانی طبیعی)

اختلالات تولیدی به نوعی از اختلالات گفتاری اطلاق می‌گردد که در آن صداهای گفتاری به صورت غلط و نادرست تولید می‌شوند. مثلاً کسی که صدای (س) را به صورت بین دندانی تلفظ نماید. این اختلالات منشأ عصبی ـ عضلانی ندارند و به علل دیگری مانند عدم هماهنگی در عملکرد عضله زبان، کم شنوایی، و یا ضعف حس‌های دهانی ایجاد می‌شوند. گفتار این افراد اغلب نامفهوم بوده و ممکن است صداهای گفتاری را خراب تلفظ کنند یا جانشین سازند یا حذف کرده و یا صدایی اضافه تولید کنند.

لکنت و ناروانی طبیعی گفتار
لکنت یکی از اختلالات شایع گفتاری است، به طور کلی هر گونه تکرار، کشش، مکث و گیر در جریان گفتار که سبب شود گفتار از دید شنونده غیرطبیعی به نظر برسد را لکنت می‌نامند. لکنت معمولاً در دوران رشد از حدود ۳ سالگی به بعد و در سنین قبل از مدرسه ایجاد می‌شود که اگر ادامه یابد و تثبیت شود غالباً با بروز واکنش‌های ثانویه مانند، پلک زدن زیاد و حرکات زاید دیگر همراه است نسبت لکنت در پسران حدود ۴ برابر دختران می‌باشد.
گاهی در پرونده گیری از بیماران لکنتی یک سابقه ترس یا شوکه یا بیماری ذکر می‌شود که شروع لکنت پس از آن بوده است و این نشان می‌دهد که یک محیط و شرایط خاص لازم است تا در کودکی که استعداد ابتلای به لکنت را دارد لکنت بروز نماید. با این حال تئوری‌های مختلفی در رابطه با علت و نحوه بروز لکنت وجود دارد.
ناروانی طبیعی گفتار
در محدوده سنی ۵ ـ ۲ سالگی دوره‌ای تحت عنوان ناروانی طبیعی وجود دارد در این دوره کودک به دلیل محدودیت واژگانی و عدم تسلط بر اصول گرامری شروع به تکرار کلمات می‌کند که این ناروانی، طبیعی است. حال اگر شرایط نامناسبی برای کودک به وجود آید مثلاً کودک دچار بیماری‌های شدید و ضعیف کننده شود یا دچار مشکلات روحی، عاطفی، تربیتی و… شودو به طور کلی در یک حلقه ارتباطی معیوب قرار گیرد، احتمال آنکه ناروانی طبیعی به لکنت مبدل گردد بسیار زیاد می‌شود.
در این مورد والدین باید سریعاً به یک گفتار درمان مراجعه کنند تا مشاوره و روشهای درمانی صحیح و مناسب را جهت بهبود وضعیت گفتاری کودک دریافت نمایند.
چند نکته در مورد نحوه برخورد والدین و اطرافیان با کودکی که دارای ناروانی طبیعی است.
۱ـ با حوصله به گفتار کودک گوش دهید و اجازه دهید که کودک خود گفتارش را به پایان برساند.
۲ـ هرگز حین حرف زدن کودک را دستپاچه و وادار به تکمیل افکار و جملاتش نکنید.
۳ـ هرگز کودک را ترغیب به اینکه همیشه با عجله، دقیق و کامل صحبت کند نکنید.
۴ـ هرگز از کودک نخواهید که در حضور دوستان، بستگان یا همسایه‌ها چیزی تعریف کند.
۵ـ سعی کنید در زندگی روزمره شتاب‌زده و با استرس برخورد نکنید چون این مسئله به کودک منتقل می‌شود و منجر می‌شود که کودک در گفتار هم شتابزده باشد

ما را در گوگل حمایت کنید